Festiwal Dionizje 2026 odbył się w przestrzeniach Ostrowi Mazowieckiej i Łochowa, a jedną z jego najważniejszych lokalizacji w Ostrowi Mazowieckiej była Galeria Sztuki Jatki. Dionizje to teatr uliczny w otwartej przestrzeni – spektakle, koncerty, wystawy i pokazy dostępne dla wszystkich, bez biletów i bez barier. Takie też były występy i pokazy zaproponowane mieszkańcom w dniach weekendu: od piątku 10 lipca do niedzieli 12 lipca. Festiwal Teatralny Dionizje 2026 został zorganizowany przez MDK Ostrów Mazowiecka i dyrektor Miłosławę Skoczek-Śliwińską oraz dyrektora Artura Lisa – współtwórcę, kierownika artystycznego Teatru Plastycznego Makata i dyrektora Miejskiego i Gminnego Ośrodka Kultury w Łochowie. Honorowy Patronat nad Festiwalem objął Burmistrz Miasta Ostrów Mazowiecka Hubert Betlejewski. Festiwal wspierał Zakład Gospodarki Komunalnej w Ostrowi Mazowieckiej. Zadanie publiczne współfinansowano ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego.W piątek Dionizje otwarto spektaklem Teatru Makata pt. „Apokalipsa”, który rozpoczął się o godz. 22.00 na terenie przy MOSiR w Ostrowi Mazowieckiej.W ramach festiwalu 11 lipca, w sobotę w Galerii Sztuki Jatki odbył się wernisaż wystawy „Teatr Plastyczny Makata – XXX-lecie” – prezentującej dorobek jednego z najważniejszych teatrów plastycznych w Polsce. Na wystawie można było zobaczycie lalki, kostiumy, fotografie i elementy scenografii tworzące wyjątkowy język Teatru Plastycznego Makata. Artur Lis, twórca i dyrektor artystyczny Festiwalu Teatralnego Dionizje, opowiedział zebranym historię teatru rozpoczynając od wyjaśnienia nazwy. Makata to dadaistyczna zabawa słowna, wymyślona latem 1995 roku na warsztatach we wsi Miączyn Mały. Przyjechało ponad czterdziestu młodych ludzi z całej Polski. Powstał „Owoc”. Powstała nazwa. Powstał teatr. Rok później spektakl „Sen” zdobył Grand Prix na Festiwalu Dionizje i zaproszenie na Festiwal Malta w Poznaniu. Przez trzy dekady Makata była wszędzie tam, gdzie teatr mógł coś zmienić. Na wystawie widać było, jak ta droga wyglądała. Trzydzieści lat zamknięte w jednej przestrzeni.Prezentacje rozpoczął Teatr Delikates z Pisza. Spektakl nagrodzony był Złotą Pinezką za inteligencję i szacunek do widza. Wiktor Malinowski wyszedł w przestrzeń przed Galerią Jatki i od pierwszej minuty było jasne, że granica między sceną a widownią nie istnieje. „Pozor už nemôžem” to spektakl, w którym kierunek poszukiwań wyznacza publiczność. Widzów włączono do gry tak naturalnie i bezpośrednio, że trudno było powiedzieć, w którym momencie skończyła się rzeczywistość, a zaczął teatr. Ktoś szuka Graala. Gdzie jest Graal? Tam, gdzie akurat skieruje go publiczność.Następnie Teatr Proteus z Nowego Sącza przedstawił „Opowieść o kwiecie paproci”. Małgorzata Przędzak, jako szeptucha Goha snuła historię chłopca, który wyruszył po kwiat paproci, spełniający każde życzenie....